Skip to content

การสร้างผลงานทางศิลปะและยุคของการฟื้นฟูศิลปวิทยาการ

ยุคการฟื้นฟูศิลปวิทยาการเรอเนสซองส์แปลว่าการเกิดใหม่ หมายถึง การฟื้นฟูศิลปวิทยาการของกรีกและโรมัน เป็นยุคที่เน้นอุดมคติมนุษย์นิยม คือเชื่อว่ามนุษย์มีความสำคัญที่สุดในจักรวาลสถาปัตยกรรมที่สำคัญสมัยเรอเนสซองส์ ได้แก่ วิหารเซนต์ปีเตอร์ที่กรุงโรม ซึ่งออกแบบโดยราฟาเอล บรามันเต้ และไม่เคิลแองเจโลจักรวรรดิโรมันตะวันออกหรือไบแซนไทน์ ในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 5-11 มีศูนย์กลางอยู่ที่กรุงคอนสแตนติโนเปิล หรือ อิสตันบลู เมืองหลวงของตุรกีในปัจจุบัน ทำหน้าที่รับทอดศิลปวัฒนธรรมกรีกและโรมัน โดยนำมาผสมผสานกับศิลปวัฒนธรรมตะวันออกทำให้กลายเป็นลักษณะเฉพาะตัว แสดงออกถึงอิทธิพลของคริสต์ศาสนา ซึ่งมีลักษณะการผสมระหว่างศิลปะโรมันและมุสลิม ได้แก่ วิหารเซนต์โซเฟีย วิหารฮาร์เจียโซเฟีย การวาดภาพแบบเฟรสโก คือ การวาดภาพลงบนปูนฉาบที่ยังเปียกอยู่

งานสถาปัตยกรรม มีลักษณะงดงามทั้งโครงสร้างและการตกแต่ง นิยมสร้างวิหารที่มีรูปโดมอยู่ตรงกลาง และประดับกระจกสีเหนือบนประตูหน้าต่างอย่างวิจิตรบรรจง งานชิ้นเอกแห่งยุค คือ มหาวิหารซานตา โซเฟียและวิหารซานตา โซเฟียในกรุงคอนสแตนติโนเปิลงานประติมากรรม มักปรากฎในลักษณะของรูปบูชาที่เกี่ยวข้องกับคริสต์ศาสนา เช่น พระเยซู หรือ   พระสาวก ส่วนใหญ่เป็นงานแกะสลักงาช้างหรืองานสำริดประเภทนูนต่ำงานประติมากรรม มักปรากฎในลักษณะของรูปบูชาที่เกี่ยวข้องกับคริสต์ศาสนา เช่น พระเยซู หรือพระสาวก ส่วนใหญ่เป็นงานแกะสลักงาช้างหรืองานสำริดประเภทนูนต่ำ

ศิลปะโรมาเนสก์ มีลักษณะของการผสมผานระหว่างศิลปะโรมันกับศิลปะของอนารยชนเยอรมันในช่วงคริศต์ศตวรรษที่ 11-12 มีศูนย์กลางอยู่ที่ฝรั่งเศส มีลักษณะเรียบง่ายไม่หรูหราเหมือนศิลปะไบแซนไทน์ ประตูหน้าต่างโค้งกลม กำแพงหนา บนหน้าต่างเล็กและเรียวยาว ภายในมืดมองภายนอกเหมือนป้อมปราการ เช่น วิหารแซงต์ – เอเดียนนี ในฝรั่งเศส หอเอนปิซา ในอิตาลี เกิดจากการสร้างสรรค์ของฝ่ายคริสต์จักรเป็นส่วนใหญ่งานสถาปัตยกรรม ลักษณะเด่นคือ การสร้างวิหารขนาดใหญ่เป็นศูนย์กลางของวัด หลังคารูปโค้ง แต่ไม่ใช่หลังคาโดมเหมือนศิลปะไบแซนไทน์ ผลงานชิ้นสำคัญ คือวิหารแซงต์เอเตียนน์ ในฝรั่งเศส และหอเอนปิซา ในอิตาลี